Compagnie Ladida is gebouwd op de fundamenten van vzw Max Last. Sinds 2013 legde Max Last zich vooral toe op op locatie en participatief theater, stevig verankerd in steden, buurten en hun specifieke verhalen. Het gezelschap maakte voorstellingen op onverwachte plekken — van stadhuizen, Mariaparken, kerkhoven tot woonstraten en pleinen — en vertrok altijd vanuit ontmoeting en een lichte, vaak absurdistische blik op het menselijk bestaan.

Beersmans en Monserez
Een belangrijke motor binnen Max Last was steeds het komische duo Beersmans en Monserez, dat jarenlang de toon zette met speels, scherp en fysiek theater op de grens van cabaret en absurdisme. Met voorstellingen als One Man Show (2014) en Gewogen en te licht bevonden (2017) ontwikkelden zij een herkenbare stijl waarin humor en existentiële twijfel hand in hand gaan.

Locatievoorstellingen
Vanuit die signatuur ontstonden ook diverse locatie- en wandelvoorstellingen, waaronder Niets is wat het lijkt (2010) gemaakt voor oude, Vlaamse Mariaparkjes, Duizend dingen achter deuren (2015) in gemeentehuizen en over keuzes maken en democratie, Spinnenmetenknippen een muzikale wandelvoorstelling rond rouw en verlies op begraafplaatsen en Van Raam tot Raam (2021), een voorstelling die straten en trottoirs tot speelvlak maakt en de Covid-horror wou bezweren.

Zaalvoorstellingen
Ook in zijn zaalvoorstellingen bleef Max Last vzw trouw aan het spelplezier en de absurdistische blik op het menselijke bestaan. Een Kat, een Kat (2014) was een scherpkomische salonkomedie waarin met grote spelprecisie de absurditeit en kwetsbaarheid van het alledaagse werd blootgelegd. Met dank aan Annie M.G. Schmidt, Jacques Tourneur & Ernst Lubitsch. Monsieur Meme (2017), bijna woordeloos én sociaal-politiek, gebaseerd op de strip Ici Même: Het Besloten Land van Tardi. Stille Nacht (2022 – tekst Elsa Van Dijk) vertrok dan weer expliciet vanuit participatie: deze voorstelling werd telkens lokaal verankerd en gespeeld samen met harmonieën en fanfares uit de buurt, waardoor elke versie anders resoneerde. Met partijen én een partituur op maat. Zo werden ook hier professionele makers en lokaal engagement met elkaar verweven.

Participatieve trajecten
Met grootschalige participatieve trajecten zoals DUIK (2016–2018) in de Leuvense Vaartkom bevestigde Max Last zijn engagement voor co-creatie en langdurige samenwerkingen met bewoners, kunstenaars en organisaties. Het gezelschap ziet theater niet alleen als eindproduct, maar als een gedeeld proces dat verwondering, spelplezier en betrokkenheid genereert.

Poëzie en mysterie
Oerverhalen en archetypische personages die alle leeftijden kunnen beroeren. Een speelstijl die weggaat van de ironie en het spel an sich au serieux neemt. Postmodernisme maakt plaats voor poëzie en mysterie. Via personage en verhaal, ontroering én verrassing de maatschappij willen verrijken en uitdagen. Weg uit de soms – ivoren toren van de kunsten naar een gedeeld eigenaarschap van verhalen, personages en inhouden. Zonder discours rechtstreeks tot de ziel.

Muziek
Een andere rode draad die rechtstreeks naar ziel grijpt is muziek. Van Shubertliederen in Niks is wat het lijkt over musical-tunes op graftombes in Spinnenmetenknippen tot schlagers in One Man Show. Vandaar ook de herhaalde samenwerking met Muziektheater Transparant. Niet is mooier dan een acteur die begint te zingen. Of een zanger die begint te spelen.

Max Last werd doorheen de jaren mee gedragen door:
Agata Wlodarska, Alain Ogiers, Annemie Leysen, Astrid Ogiers, An Heyman, Annelore Stubbe, Astrid Annicaert, Barbara Struys, Bart Bogaert, Bieke Verlinden, Brenda Corijn, Bregt Janssens, Brigitte Leemput, Carli Gellings, Cecilia Verheyden, Clara Hermans, Danny Ronaldo, Danny Theuwis, Dett Peyskens, Didi De Paris, Dieter Demerre, Dirk De Lathauwer, Edith Goddeeris, Eefje Bosmans, Elias Vandenbroucke, Ellis Blauw, Elsa Van Dijk, Els Van Lierde, Esther de Koning, Eva Brumagne, Frank de Block, Gordon Wilson, Guy Coolen, Guy Dermul, Hans Lodewijckx, Heleen Desmet, Hildegard De Vuyst, Isabel Devriendt, Isabel Leybaert, Jan Wolkers, Jelle Vansieleghem, Jo Zanders, Johan Aerts, Johan Dockx, Jonas Van Thielen, Joris Festjens, Jos Van den Hambos, Kaat Vanhaverbeke, Laurian Callebaut, Lena Lansbergen, Lies Jacobs, Lies Lissens, Lies Vandeburie, Lisa Raes, Liv Laveyne, Luk van Den Bosch, Maarten Euben, Marie-Ange Gilliams, Marie Van Luijck, Markus Wünsch, Martin Valcke, Martje Ceulemans +, Matthias Van de brul, Menno Vandevelde, Patrick Jordens, Paul Neefs, Peter Anthonissen, Peter Spaepen, Roel Van Roosbroeck, Robin Broos, Ruth Bresseleers/Thassos vzw, Ruth Mellaerts, Saartje Van de Steene, Sam Versweyveld, Sanne Clerinx, Sara Blokken, Sofie Van Weert, Stefanie Lambrechts, Steven Beersmans, Steven Dusoleil, Tim Vanhentenryk, Tom Kestens, Valerie Mertens, Veerle Leysen, Veerle Decroos, Vicky Bogaert, Vital Schraenen, Ward Verrijcken +, Wide Vercnocke, Wies Hermans, Willem De Maeseneer, Willy Thomas, Wouter Deltour, Wouter van Looy. Grote dank!

Stille nacht (2021)

Max Last op locatie, in en om parochiezalen.

“De reden dat mensen zo graag achter de geheimen van anderen komen is, dat het de aandacht van hun eigen geheimen afhoudt”

De fanfare komt bijeen om één keer te repeteren voor het jaarlijkse kerstrecital, maar deze repetitie gaat al gauw anders dan gepland. François is te laat, Irma is jarig en wil trakteren. Margje zou voor het eten zorgen maar komt net uit het ziekenhuis en de oogst is mislukt. Irma aast al lang op de rol van de maagd Maria, en Arno wil wel kindeke Jezus spelen. Dan duikt een effectieve Marie, de vrouw van Arno waar niemand het bestaan van afwist, op als een Deus Ex Machina. Ze houdt de gemeenschap een spiegel voor, die breekt in duizend stukken. 

Stille Nacht vertelt het verhaal over mensen uit een klein dorp, waar iedereen elkaar kent en alles over iedereen denkt te weten.

Van raam tot raam (2020)

Theater met uw straat, plein of buurt als decor

De scholen gingen dicht. Iedereen moest binnen blijven. Was er een oorlog?
In ieder geval is het voorbij… HET IS GEDAAN!
Leo, de soldaat komt terug naar huis – na lange tijd. Is de straat nog niet hetzelfde?
Hij zoekt zijn verloofde Margrietje …
Margrietje verdient ondertussen de kost met het verkopen van droogbloemen.
Ze hoort dat het voorbij is, zal haar Leo terugkomen?
Leo en Margrietje zoeken elkaar, wat is er in die lange periode gebeurd?
Zijn ze na al die tijd niet te veel veranderd? Kunnen ze nog met elkaar trouwen?

Van Raam tot Raam wil een plezierige pleister zijn op de wonde die alle afgelaste zomerevenementen nalaten.

Spinnenmetenknippen (2018)

Een muzikale wandelvoorstelling over rouw en verlies voor iedereen vanaf 6 jaar

Lily woont met haar vader op het kerkhof. Ze verzorgen er de graven. Hij kan er rustig zijn nieuwe liedjes uitproberen en zij kan er zich helemaal uitleven. Tot de twee schikgodinnen een bezoekje brengen met wel een heel duidelijk doel voor ogen. En ook Kasper, die zijn vader elke dag bezoekt, zit verwikkeld in het hele verhaal.

Het lot bepaalt ons leven. Twee schikgodinnen spinnen, meten, knippen erop los.
Maar laten ze onze levensdraad in eigen handen nemen?

Spinnenmetenknippen is een wandelvoorstelling rond het thema rouw en verlies, die op de stadsbegraafplaats van Leuven gespeeld wordt. Verwacht je aan een gevoelige voorstelling met humor en muziek want Max Last durft de dood in de ogen te kijken.

DUIK (2016-2018)

of hoe de burgemeester de vaart zou kunnen laten leeglopen
en hoe de Leuvense bevolking dat zou kunnen verhinderen

Een driejarig stadsbreed project rond de verhalen en mythes van de Leuvense Vaartkom.

Samen met verschillende sociaal-economische en artistieke partners zette Max Last een stadsbreed project op waar de verhalen, mythes en dromen rond de Vaartkom in Leuven centraal staan. Het project bracht (buurt)bewoners, bedrijven en kunstenaars gedurende drie jaar in dialoog over vorm en inhoud. Wat de uitkomst zou worden, werd niet op voorhand bepaald.

DUIK werd een spannend (vervolg)verhaal dat bestond uit een reeks sociaal-economische-artistieke producten die werden getoond in en rondom de Vaartkom, gespreid over drie jaar. Elke aflevering/deelproject kwam tot stand door een intense samenwerking tussen één artistieke, één middenveld/sociale partner en één economische partner. Het project moest verschillende bevolkingsgroepen, publieken, buurtbewoners, bedrijven en kunstenaars in de stad samenbrengen. Kerngedachte: de uitkomst van elke aflevering wordt bepaald door een open, intense dialoog met alle partners op gelijkwaardige basis!

Samen met de partners vertelde Max Last het verhaal van verleden en toekomst (utopie) rond de inspirerende Vaartkom in Leuven. Een aflevering kon een dansvoorstelling, een nieuw product bij Dreamland, een sociale-economische wandeling, een schreeuwkoor, een theatervoorstelling, een fototentoonstelling, of iets anders zijn. De afleveringen vertelden samen één verhaal, waarin Max Last de rode draad vormt.

Duizend dingen achter deuren (2015)

Duizend dingen achter deuren is een locatievoorstelling die ontstond in samenwerking met 30CC voor het Rode Hondfestival 2015. In het stadhuis van Leuven werden kinderen en hun gezinnen voor een eerste keer meegenomen op een spannende theatertocht. Door van ruimte naar ruimte te wandelen leerden ze aan de hand van dilemma’s hoe moeilijk kiezen is, zeker wanneer die keuzes het bestuur van de stad bepalen.

Gewogen en te licht bevonden (2017)

Met hun tweede avondvullende show willen Beersmans & Monserez doorstoten naar de kern van het komische duo dat ze sinds One Man Show zijn geworden. In het huidige humorlandschap zien zij veel stand-uppers en muzikaal cabaret, maar missen het échte variététheater met artiesten die het brengen van een sketch nog tot een edele kunstvorm kunnen verheffen.

Beersmans & Monserez willen dit retrogenre graag nieuw leven inblazen. Op de grens tussen theater, cabaret en circus brengen zij humor met of zonder pointe, maar steeds op het scherpst van de snee. Absurde, theatrale humor voor een breed publiek!

Monsieur Même (2017)

Een tragikomische, visuele voorstelling gebaseerd op de strip ‘ Het Besloten Land’ (Ici-même) van Tardi / Forest over een man die zijn landgoed kwijtgeraakt is en nu alleen leeft op de muurtjes errond.

Op een onbestemde, poëtische, bijna woordloze manier en met de nodige humor brengt Max Last dit verhaal over liefde en begeerte, en over doorzetten. Monsieur Même is een sociaal-politiek verhaal vol macabere humor, een allegorie voor het leven anno 2017.

Max Last maakt in zijn zoektocht naar een universele theatertaal twee theaterversies van Tardi’s strip. Beide doordrenkt van de scherpe maar ook poëtische humor en het hartzeer dat de striptekenaar zo meesterlijk weergeeft.

Een kat een kat (2014)

Met Een kat een kat brengt Max Laatste een zwarte salonkomedie voor het hele gezin met snelle, gevatte dialogen, een spervuur aan komische verwikkelingen waarin identiteitscrisis, machtsmisbruik en de ontluikende liefde centraal staan. De verwarring van opgroeien: wie ben ik? Mens of dier, roofdier of huisdier, mens of wolf… is de ondertoon van dit macaber verhaal. Zij lieten zich voor deze voorstelling inspireren door de jeugdroman Minoes van Annie MG Schmidt en de film Cat People van Jacques Tourneur.

One Man Show (2013)

Met deze avondvullende show willen Beersmans & Monserez terug naar de tijd van voor het uitvinden van de stand-up comedy. Met de grote Toon Hermans als inspiratiebron brengen ze een sprankelende avond voor een breed publiek. Swing is het ding! Dansen ontmoette twee kapstokken als Gene Kelly in de plassen. Denk aan de tijd van de revues, de menselijke piramides, de vaudeville en de eerste one-man shows. Twee mannen in pak, een lied, een grap en een traan.

Niks is wat het lijkt (2012)

Niks is wat het lijkt (de dichter en het meisje ) is een locatievoorstelling voor kinderen én volwassen die je meeneemt op een parkwandeling. Ondertussen speelde de voorstelling al meer dan veertig keer! Onderweg ben je van heel dichtbij getuige en deelgenoot van een geestig liefdesdrama in een levensecht decor met een vrouwenkoor dat zijn hand niet omdraait voor een Schubert of twee.